يه چشم هميشه بايد توش اشک باشه ، وگرنه ميسوزه .

يه دل هميشه بايد توش غم باشه ، وگرنه مي شکنه .

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه .

يه قناري بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه .

يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه .

يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ کس نمي چسبه .

يه دفتر نقاشي بايد خط خطي باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقي نداره .

يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سردرگمه .

يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه .

يه ديوار بايد به يه تير تکيه کنه وگرنه ميريزه .

يه چشم اشک آلود ، يه دل غم آلود ، يه کبوتر عاشق ، يه قناري خوش آواز ، يه لب خندون ، يه صورت شاد ، يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشي ، يه قلب پاک، يه ديوار استوار ، فقط يه جا معني داره ، جائي که :

چشماي اشک آلودت رو من پاک کنم ، دل غم آلودت رو من شاد کنم ، جفت کبوتر عاشقي مثل من باشي ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لباي کوچيکت رو من خندون کنم ، نقاش دفتر خاطرات من باشم ، پاکي قلبت رو با سلامت عشقم معني کنم ، و فقط از اينکه به من تکيه مي کني احساس مسئوليتم بيشتر ميشه

در حوالی بساط شیطان

دیروز شیطان را دیدم ، در حوالی میدان بساطش را پهن کرده

بود ، فریب می فروخت . مردم دورش جمع شده بودند ، هیاهو

می کردند و هول می زدند و بیشتر می خواستند ،

توی بساطش همه چیز بود : غرور ، حرص ، دروغ و خیانت

جاه طلبی و .... هر کس چیزی می خرید و در ازایش چیزی

می داد . بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی

پاره ای از روحشان را . بعضی ها ایمانشان را می دادند و

بعضی ها آزادگیشان را

شیطان هم می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد . حالم را به

هم می زد . دلم می خواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم

انگار ذهنم را خواند ، موذیانه خندید و گفت : من کاری با

کسی ندارم ، فقط گوشه ای بساطم را پهن کردم و آرام

نجوا می کنم . نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور

می کنم چیزی از من بخرد . می بینی ! آدمها خودشان دور من

جمع شدند

جوابش را ندادم ، آن وقت سرش را نزدیک آورد و گفت :

البته تو با اینها فرق می کنی ، تو زیرکی و مومن ، زیرکی و

ایمان ، آدم را نجات می دهد . اینها ساده اند و گرسنه ، به

جای هر چیزی فریب می خورند

از شیطان بدم می آمد حرف هایش اما شیرین بود . گذاشتم که

حرف بزند و او هی گفت وگفت وگفت

ساعت ها کنار بساطش نشستم تا اینکه چشمم به جعبه ی

عبادت افتاد که لابه لای چیزهای دیگر بود ، دور از چشم

شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم

با خودم گفتم : بگذار یک بار هم شده کسی ، چیزی از شیطان

بدزدد ، بگذار یک بار هم او فریب بخورد

به خانه آمدم و در کوچک جعبه عبادت را باز کردم . توی آن

اما جز غرور چیزی نبود . جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور

توی اتاق ریخت . فریب خورده بودم ، فریب . دستم را روی قلبم

گذاشتم ، نبود ! فهمیدم که آن را در کنار بساط شیطان جا

گذاشته ام

تمام راه را دویدم . تمام راه لعنتش کردم . تمام راه خدا

خدا کردم . می خواستم یقه نامردش را بگیرم . عبادت

دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم . به میدان

رسیدم ، شیطان اما نبود .

آن وقت نشستم و های های گریه کردم . اشک هایم که تمام

شد ، بلند شدم . بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم که

صدایی شنیدم ، صدای قبلم را

و همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم

....به شکرانه فلبی که پیدا شده بود  

بی تو دلم همیشه تنگ است ، بی تو دنیا برایم سوت و کور است

بی تو شبم بی مهتاب است ، بی تو ستاره آسمان تاریک دلم خاموش است

بی تو زندگی بی مفهوم است ، بی تو عشق و عاشقی در دلم دور است

بی تو هوای دلم همیشه ابری است ، آسمان چشمانم همیشه بارانی است

بی تو زندگی برایم عذاب است ، گلهای باغ دلم همه خشک و بی جان است

بی تو دریای دلم کویری تشنه و خشک است ، آسمان آبی قلبم تیره و تار است

بی تو عشق از خانه دلم فراری است و طاغچه خانه دل همیشه خالی است

بی تو آرزویی ندارم در دلم ، و تنها آرزویم از خدای خویش بودنت در کنارم است

بی تو غروب ها برایم جهنم واقعی است ، و سحرگاه طلوع خورشید دلم خیالی است

بی تو مجنونم ، بی تو موجودی پوچم ، بی تو جاده زندگی ام بن بست است

و پرنده های آشیانه قلبم همه بی آواز هستند بی تو وجودم در این دنیا بی ارزش است

و نامم در کتاب زندگی خط خورده و فراموش شده است

بی تو دیگر مجالی برای زندگی دوباره نیست

آرزوی قلبم مرگ است

دخترا حواسشون باشه که قحطی شوهر اومده !

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

                            ***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

                             ***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

                            ***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

                            ***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

                            ***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است

سلام دوستان خوب

این شعر و دوست خوبم فردین  که الان در بین ما نیست برام

گذاشته بود من گفتم این شعرو بزارم تا یادفردین زنده باشه

روحش شاد

شبان گاهان لب دریاچه می رفتم

                                 ومی گفتم به خود

                                               او یک شب آنجا دیده خواهد شد .

من او را پیش از این هرگز ندیده

                                  نام او را نیز نشنیده

ولی انگار با هم روزگاری آشنا بودیم .

نمی دانم کجا بودیم

که من در نیلی چشمان او

او در کبود رود شعر من

زمانها در شنا بودیم .

شبی آمد ،ولیکن دیر وقت آمد .

نه فانوسی ، نه مهتابی

هوا بس تیره بود و دامن دریاچه پرتوفان

سوار قایقی گشتیم وبرخیزابها رفتیم تا دیری

ولی دردا چه تقدیری

من اوراباز هم نشناختم ، زیرا

که شب تاریک بود و موج نیرومند

از آن سو قصه ی تلخی است ؛

ای افسوس ، ای اندوه

او را موجها بردند !

واینک

هر سحر در قلب من ، نیلوفری نمناک می روید.......  

                 گذر دارم ز شب ،پرواز من باش

اگر خالی ز سوز و شور عشقم

                مرا یاری ده و همراه من باش

دلم امشب گرفته مثل بارون

               به ضرباهنگ بارون ساز من باش

سرودی در گلویم دارم ای عشق!

              تو بغض آخرین،آواز من باش

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

چه بگویم که غم از دل برود تو بیائی

گر بیایی دهمت جان                              گر نیایی کشدم غم

من که بایست بمیرم                              چه بایی چه نیایی

با آرزوی موفقیت برای تمامی شما عزیزان